நேரங்கள், இடங்கள், மனிதர்கள். (உள்மன காட்சிகள்).

இன்று இரயிலில் பயணம் செய்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

சிறிய பயணம்தான்.

மிகுந்தது பத்து அல்லது பதினைந்து நிமிட பயணம்தான்.

எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் சக பயணிகளை பார்க்கிறேன்.

ஒரு சிலரை நேரடியாகவே நேருக்கு நேர் பார்க்கிறேன்.

வேறு சிலரை அவர்கள் என்னை பார்க்காதிருக்கையில் பார்க்கிறேன்.

உடனே அவரை, அவர் உடையை, அவர் பாணியை கவனிக்கத் துவங்குகிறேன்.

என் உள் மனத்திரையில் பலவித படங்கள் அசுர வேகத்தில் மாறி மாறி ஓடுகின்றன.

அவரைப்பற்றி, அவர் பின்புலத்தைப்பற்றி, பூர்வீகம், சமுதாயம், வளர்ப்பு, கலாச்சாரம், பண்பாடு.

என்னையே நான் மறந்துவிடுகிறேன். அவர் சிந்தனா எல்லையை கடந்து அவரது அந்தரங்கத்தில் நான் புகுந்துவிட்டிருந்தேன்.

என் சக்திகளை, என் நேரங்களை அவர்கள் உறிந்துகொண்ருக்கிறார்கள்.

எங்கு பார்த்தாலும் மக்கள். பலவித மக்கள். பல இன மக்கள்.

ஒவ்வொருவரும் ஒருவிதம். அனைவரையும் என்னால் இப்படி எவ்வளவு நேரங்களுக்குத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியும்?

அய்யகோ, என் நேரங்கள் இப்படித்தான் வீணாகின்றவா?

இருந்தாலும், இவ்வுலகில் இந்த தருணத்தில் நானும் அவர்களும் ஒரே இடத்தை ஒரே நேரத்தை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்?

பார்க்காமல் எப்படி?

நினைக்காமல் எப்படி?

பிறக்கும் வரை தாய் வயிற்றில் கொடியில் ஒட்டிக்கொண்டு ஊசலாடி வருகிறோம்.

வெளியே இக்கொடி வெட்டிய பின் காலம் என்னும் கடிகார கொடிக்கு இணைப்பு கொடுக்கப்பட்டுவிடுகிறோம்.

எல்லாமே காலம் காலம் என ஆகிவிட்டது.

வர வர இடம் என்கிற வார்த்தைக்கு பொருள் இல்லாமலே போய்விடுகிறது.

ச்சீ, என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.

இவர்கள் எல்லோரும் என்னிடமிருந்து எதையோ திருடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆம், என் காலத்தை.

அவர்களை பார்க்கும் நேரம் நான் அவர்களாகி விடுகிறேன்.

என்னை அவர்களுக்குள் அபகரித்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஹூம்! வேண்டாம் இது உனக்கு.

பேசாமல் உன் கண்களை மூடிக்கொண்டு உன் சொந்த அந்தரங்க குடும்ப வாழ்க்கை பிரச்சினைகளைப் பற்றி மட்டும் யோசிக்க உன் நேரத்தை செலவிடு என என் உள் அவன் ஆனையிடுகிறான்.

கேட்டேன்.

அடிபனிந்தேன்.

கண்களை மூடியவண்ணம் மனக்குதிரை செல்லும் திசைகளை போக்கினை கவனிக்க ஆரம்பிக்கிறேன்.

மறுபடியும் இந்த நேரத்தை பற்றியே கேள்விகள் எழுந்தவண்ணம் இருக்கின்றன.

எனக்கும் இடையில் இருக்கும் இந்த நேரத்திற்கும் என்னென்ன தொடர்புகள்? நான் எதனுடம் இணைக்கப் பட்டிருக்கிறேன்?

எதனுடன் பின்னப்பட்டிருக்கிறேன்?

நான் எந்த கொடியின் நுனிப்புழு. மனக்குதிரை வெகு தூரத்தில் ஆழமாக செல்கிறார்.

உண்மை உலகில்நான் பார்த்த படித்த பல காட்சிகள் அனைவற்றையும் ஒப்பிட்டு ஒரு முடிவுக்கு வருகிறேன்.

ஆம் நாம் சுதந்திரம் இல்லாமல் காலத்தின் நேரத்தின் கயிற்று முனைகளில் கட்டி ஊசலாய் அந்தரத்தில் ஆடவிடப் பட்டிருக்கிற வெறும் இயந்திரங்களே. ஆதி முதல் அந்தம் வரை நம் யாருக்கும் சுதந்திரம் எனபது கிடையவே கிடையாது.

காலத்தில் இருந்து விடுதலைதான் அடைய முடியுமே தவிர சுதந்திரம் அடையவே முடியாது. நாம் அனைவரும் ஒரே காலத்தினை, ஒரே இடத்தினை பகிர்ந்து வருகிறோம்.

கடைசிவரை, நாம் அனைவரும் கொடி மனிதர்களே!

அன்றாடம் இதே காட்சிகள்.

அன்றாடம் இதே கேள்விகள்.

அன்றாடம் இதே முடிவுகள்.